ZORGdotCOM

Communicatieadvies + Tekst

Lagere kosten door patiëntenparticipatie 2 december 2010

Heeft de participerende patiënt de sleutel in handen voor het betaalbaar houden van de Nederlandse zorg? Allerlei onderzoek wijst uit dat zij vaak behoudender opties kiezen en bovendien veel vaker tevreden zijn over de behandeling. Zij kiezen vaker dan de arts voor behoudender behandelingen, afwachten en monitoren in plaats van ingrijpen, kwaliteit van leven in plaats van levensverlenging. Een recente studie van het UMC St Radboud toonde aan dat ‘shared decision making’ bij IVF-behandelingen vaker leidt tot de keuze voor één embryo – en dus minder kans op medische problemen – in plaats van twee.  Artsen zelf blijken vaker voor twee te kiezen met weliswaar een hogere kans op succes, maar ook hogere medische risico’s en 50.000 euro hogere kosten. Onbedoeld lijkt de participerende patiënt dus ook voor kostenbesparing te zorgen.

Meebeslissen over beste zorg

Een participerende patiënt heeft ingezien dat de zorgverlener niet langer paternalistisch en goed bedoelend beslissingen voor hem kan nemen. Hij neemt zelf verantwoordelijkheid en werkt samen met de zorgverleners om zo tot de beste beslissingen voor zichzelf te komen. Hij is niet bang om vragen te stellen, een second opinion aan te vragen, online en offline naar goede informatie te zoeken en in sommige gevallen de behandeladviezen van de dokter te betwijfelen en zelf andere mogelijkheden in te brengen.

Beste zorg

Een arts kan een hogere patiënttevredenheid bereiken door te investeren in voorlichting en ‘shared decision making’. Artsen kiezen nu vaker voor handelen en behandelen. Dan doen ze met de beste bedoelingen. Hun doel is uiteraard de beste zorg bieden. Ze lopen echter kans dat de patiënt ontevreden is, terwijl zij denken de beste zorg te leveren. Zij kunnen niet voor de patiënt beslissen wat deze als beste zorg zal ervaren. Dat kan alleen de patiënt zelf.

Protocol volgen, of…

Deze week heb ik deze hypothese in de praktijk kunnen toetsen. Ik moest naar een nieuwe specialist voor een aandoening die al twee jaar dezelfde testuitslag geeft. Mijn vorige specialist heeft me in de ultrakorte consulten nooit volledig verteld wat er aan de hand is en hoe serieus het al dan niet is. Als ik daar naar vroeg, werd hij al snel ongeduldig. Bovendien heeft hij zelf beslist een ingreep te doen. Ik kreeg, ook al ben ik echt niet op mijn mondje gevallen, niet de kans daar vragen over te stellen of twijfels bij te hebben. Het was nu eenmaal het protocol in deze gevallen. Mijn indruk was hierdoor dat dit nodig was in mijn situatie.

Na de ingreep bleek de uitslag echter weer hetzelfde. Door omstandigheden was het handiger om daarna naar een ander ziekenhuis te gaan. De specialist kondigde bij mijn vertrek aan dat de nieuwe specialist waarschijnlijk de ingreep zou gaan herhalen. Een bevriende huisarts raadde mij een specifieke specialist aan in het ziekenhuis van mijn keuze. Deze man staat bekend als menselijk, communicatief en geduldig. Dat wilde ik natuurlijk wel, want ik voelde me toch onbehaaglijk bij de hele gang van zaken.

Meebeslissen

Dat beeld over deze specialist bleek geheel waar. Ten eerste heeft hij me nu eindelijk verteld waar ik precies sta met deze aandoening. En hij heeft me uitgelegd wat de behandelopties zijn en wat de voor- en nadelen van die opties zijn. Ook bleek dat de eerste ingreep van de vorige arts eigenlijk uitgesteld had kunnen worden. De nieuwe arts vroeg mij waar ik me zelf het prettigst bij voel. Afwachten, onder regelmatige controle blijven en pas ingrijpen als een negatieve verandering in de testuitslag daar aanleiding toe geeft; of toch weer een ingreep om te kijken of het daarmee deze keer wel helemaal weg te krijgen is. Ik mocht dus zelf kiezen!

Geld bespaard

Ik kies voor de afwachtende variant. De eerdere ingreep heeft niets opgelost en over de uitkomst na een nieuwe ingreep zijn geen garanties te geven. De aandoening is in dit stadium niet levensbedreigend, geeft geen symptomen of pijn en beperkt me in het geheel niet. Ik ben onder controle, dus als er iets verandert, zijn we er direct bij en kan de ingreep alsnog gedaan worden. En het kan zelfs ook nog vanzelf weg gaan. Een goed gesprek van tien minuten en de vraag wat ik zelf het prettigst vind heeft een kostenbesparing van een kleine 1.500 euro opgeleverd. De vraag uit de titel kan ik dus ook uit eigen ervaring beantwoorden met een volmondig ja. Participatie, ik kan het elke patiënt en elke arts aanraden!

© 2010 Harriët Messing

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s